woensdag 25 juni 2014

Zeilen naar de Kanaaleilanden: Deel twee


De volgende dag is het dan zo ver. Het 'echte' begin van onze grote reis naar de Kanaaleilanden: We zullen voor het eerst de zee op gaan... 

 
Het plan is om naar Scheveningen te gaan. Aanvankelijk loopt het gesmeerd. We hebben wind en stroom mee. Dorpjes aan de kust verschijnen en verdwijnen op een tempo dat we nog niet gewend waren. Heerlijk, die stroom! Maar als er een dreigende onweersbui aan komt, besluiten we toch maar om te keren. Jammer.

De volgende dagen waait het hard, en wachten we beter weer af in IJmuiden. Ondanks de wind is het erg lekker weer. We genieten van de zon, maken een wandeling op de pier en eten een ijsje. Het is tenslotte vakantie! Na een paar dagen lijkt de wind eindelijk minder krachtig te worden, dus tijd voor een tweede poging. De wind is helaas niet zo gunstig deze keer. Hij staat pal tegen, dus moeten we tegen de wind in laveren. Ook waait het nog steeds best hard. Het is knokken geblazen. Pas wanneer we in Scheveningen aankomen, beseffen we hoe moe we zijn. Pfffff. Is de zee altijd zo? Waar zijn we aan begonnen?

Gelukkig is het weer een stuk vriendelijker op onze tweede zee-etappe, van Scheveningen naar Zeeland. Het is warm, erg warm. De wind blaast ons vanaf het land tegemoet, als een stoffige föhn. Midden op zee ruiken we gemaaid gras en stoffige wegen. De avond valt, een mooie zomeravond op zee. Het is nog steeds erg warm. Honderden sterren komen tevoorschijn, en het zeewater lijkt wel licht te geven. Het is een prachtige ervaring om hier te mogen zeilen..

Maar dan is er toch nog opeens stress. Het lichtje op onze mast doet het niet! We willen natuurlijk wel gezien worden door andere boten. Hier is dat nog niet zo erg, want het is hier niet zo heel erg druk. Maar als we onze tocht willen vervolgen moeten we dat wel repareren. En een reparatie betekent vertraging. Als we bij de haven komen blijkt het ook nog best lastig in het donker een haven aan te lopen. Puzzelen geblazen. Welk knipperlicht hoort bij welke boei? Gelukkig komen we eruit, en zo liggen we om een uurtje of twee in de nacht aan een steiger in Zeeland. Nu maar hopen dat we ons toplichtje snel zullen kunnen repareren..

Wordt vervolgd...


 
De pier van Scheveningen, ten tijde van onze reis nog open voor het publiek..

Windmolen op het eiland Neeltje Jans
































Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen